شب های بی کسی

سلام به همه ي کساني که به اين وبلاگ سر مي زنن.اميدوارم هيچ وقت تنها نشين،آخه خيييييلي سخته.
امروز روز تولد من بود.من هم از هيچ کس انتظار تولد نداشتم فقط دوست داشتم که بگن <<تولدت مبارک>>
ولي افسوووووووووس که هيچ کس نگفت.من خيلي ناراحت شدم.اميدوارم تنها نباشين و هيچ انساني عاشق
نمونه و به عشقش برسه.

خيلي ها مترسک رو دوست ندارند چون پرنده ها رو مي ترسونه،ولي من دوسش دارم چون
تنهايي رو درک ميکنه!

بدترين درد اينکه عاشق يه نفر باشي ....... و اون ندونه.

نوشته شده توسط: افشین در سه شنبه هفتم فروردین 1386|+|

تقدير
روز را به دوش ميگيرم
از زندگي عموديمان سرازير مي شويم
تا در مسير نياز،انسانيت مان را به حراج بگذاريم
برويم تا ته کوچه ي احتياج،صف نان
روز را به شب گره زديم
با جيب هاي خالي از احساس
و کلاه گشادي به سر باز مي گرديم!
براي لمس دوباره ي يک غزل
لطافت دوباره ي روح در آغوش ...
و زلال مي شويم ... فردا
دوباره روز را به دوش مي گيريم
و از زندگي عمودي مان سرازير مي شويم

نوشته شده توسط: افشین در جمعه سوم فروردین 1386|+|

بادبان اميد

قايقي شکسته ام
به ياد آور مرادر ميان صخره هاي غم تنهايي
در ميان سکوت مرغابيان.
تن فرسوده ام در انتظار تست.
بادبان هاي اين قايق شکسته را
به حرکت در آور
ياد کن از من
بادبان هايم
تنها اميدم براي زندگيست.

عقاب عشق

نخستين روز برفي
پذيرفتي زير چترم باشي
و عشق،فضا را گرفت
خفيف بود مرا لرزش سر اندر پا
از آن نگاه نخست
ولي هزاران پس لرزه،لحظه لحظه رسيد
که شهر جان و تنم را
به آب و آتش برد
اميد بود که قرني دگر
به شور و نشاط
به راه زندگي جاودانه ره سپرم
ولي دريغ!به ناگاه
عقاب تيز تک عشق
طعمه ساخت مرا

نوشته شده توسط: افشین در جمعه سوم فروردین 1386|+|